#KresowiacyDlaNiepodległości: Anna Walentynowicz

„Żeby Polska była Polską*

Anna Walentynowicz – matka „Solidarności”

Anna Walentynowicz, bohaterka “Solidarności”, a wcześniej działaczka Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża, urodziła się w 1929 roku we wsi Sinne w rodzinie ukraińskich protestantów. Wojna i okupacja radziecka, a następnie niemiecka nieodwracalnie zmieniły sytuację na Wołyniu. Anna skończyła cztery klasy i już do szkoły nie poszła. Zmuszona była pracować u Edmunda Teleśnickiego – opiekowała się dziećmi, zajmowała gospodarstwem. Za ciężką pracę płacono jej wyżywieniem i ubraniem.

Pod koniec 1942 r. na Wołyniu zaktywizowała się działalność podziemia polskiego i ukraińskiego, a także radzieckiej partyzantki. Tzw. chłopcy z lasu z lasu przychodzili do Edmunda Teleśnickiego, więc ten postanowił więc opuścić swoje gospodarstwo i wraz z rodziną wyjechał z rodziną niemieckim pociągiem pod Warszawę, zabierając ze sobą Annę, argumentując, że jej rodzina zginęła.  W 1945 roku nasza bohaterka zamieszkała w Gdańsku i tam rozpoczęła pracę w stoczni im. Włodzimierza Lenina.

W 1978 roku znalazła się wśród współzałożycieli Wolnych Związków Zawodowych. 8 sierpnia 1980 roku, zaledwie pięć miesięcy przed osiągnięciem wieku emerytalnego, bezprawnie zwolniono ją z pracy. Kiedy 14 sierpnia robotnicy Stoczni Gdańskiej rozpoczęli strajk, jednym z ich głównych ich postulatów było przywrócenie jej do pracy.

Suwnicowa stoczni stała się symbolem walki z reżimem komunistycznym, liderką związku zawodowego, legendą i bohaterką Polskiego Sierpnia, Anną „Solidarność”.

Służba Bezpieczeństwa kilkakrotnie zatrzymywała naszą bohaterkę, osadzała ją w więzieniu, zastraszała i nawet próbowała zabić. Po zwolnieniu z zakładu karnego Anna kontynuowała działalność opozycyjną: pomagała rodzinom ofiar represji komunistycznych, organizowała protesty, w tym głodowe. Przeciwstawiając się represjom, w 1983 roku oddała władzom PRL przyznane jej dwa brązowe, srebrny i złoty Krzyż Zasługi, otrzymane za wzorową pracę. Zginęła 10 kwietnia 2010 roku w katastrofie smoleńskiej.

*Pieśń „Żeby Polska była Polską” powstała w 1976 roku. Bodźcem do jej napisania była fala strajków robotniczych, które wybuchły w czerwcu tego roku po ogłoszeniu przez władze drastycznych podwyżek cen żywności. Protesty zostały brutalnie stłumione przez organy porządkowe. Tekst pieśni ułożył satyryk, autor piosenek Jan Pietrzak, muzykę kompozytor Włodzimierz Korcz. Utwórz szybko zdobył znaczną popularność w kraju, towarzysząc historycznym wydarzeniom lat 80. XX wieku. Stał się symbolem walki z komunizmem i był wyrazem poparcia dla „Solidarności”.